Home
Vertalingen
Stukken
Strips
Genealogie
CV
Links
Zoek

de Volkskrant van 6 april 1992, Kunst, recensie

Verrassend slotgedeelte maakt vergeten La Wally tot écht opera

La Wally, opera van Alfredo Catalani door het Radio Symfonie Orkest, Groot Omroepkoor en solisten o.l.v. Henry Lewis. Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht. Radio 4: 8 juni, 13.02 uur.

La Wally is zo'n opera waar je op gezette tijden nieuwsgierig naar gemaakt wordt, wanneer in een sopraanrecital of in een vocalistenconcours weer eens de aria Ebben!... Ne andro lontana opduikt. Gecomponeerd door Alfredo Catalani (1854-1893). Catalani? Nooit van gehoord, maar het smaakt naar meer.

Zulke dingen hangen in de lucht. De KRO en de Nederlandse Opera moeten ongeveer gelijktijdig besloten hebben een einde te maken aan de nieuwsgierigheid. Volgend jaar april wordt La Wally opgevoerd in het Muziektheater. Maar de Nederlandse primeur – La Wally is, hoewel honderd jaar oud, hier nooit te horen geweest – ging zondag naar de KRO, die met een concertante uitvoering van Catalani's opera zijn serie Acht bijzondere concerten afsloot (als toegift volgt op 19 april nog Wagners Parsifal).

Tja, Catalani... de vroeggestorven componist geldt nu als een tussenfiguur, die in muzikaal opzicht ergens tussen Verdi en Puccini, zijn tijdgenoot overigens, gesitueerd moet worden. Maar zijn werk haalt dat niveau niet helemaal. La Wally: naijver die leidt tot een moordpoging en haat die omslaat in liefde zijn de drijfveren in dit melodrama, dat zich afspeelt in de Oostenrijkse Alpen en eindigt met een Liebestot in een lawine.

De KRO had enkele vocale vlammenwerpers ingeschakeld, de IJslandse tenor Kristjan Johansson en de Bulgaarse mezzo Stefka Evstatievska voorop als Wally en Hagenbach, het getroubleerde liefdespaar. Johansson is een prachtzanger, met een genuanceerde expressie en een (indien nodig) machtig stentorgeluid, waarmee hij zelfs de meest heftige orkestontladingen de baas blijft. Het altige timbre van Evstatievska past iets minder goed bij het karakter van Wally, wiens partij haar hang naar de ijle hoogten lijkt te illustreren. De hoogten van Evstatievska zijn vooral hard, en haar intonatie is niet altijd perfect, maar een indrukwekkende vertolking bleef het.

Sigmund Cowan (innemend), Ghylaine Raphanel (een oorstrelende, maar niet erg jongensachtige Walter), Marion van den Akker en Henk Smit (onvolprezen als barse vader en drinkgrage koerier) namen de rollen van het tweede en derde plan voor hun rekening.

In de vele koorpassages liet het Groot Omroepkoor een opvallend uitgebalanceerd en ongekunsteld geluid horen. Dat grote koor-aandeel is wel iets om, denkend aan de enscenering van volgend jaar, je hart bij vast te houden. Aan dramatische taferelen mankeert het niet in La Wally, maar het is de vraag of regisseur Tim Albery het Operakoor het traditionele dribbelen en over-acteren zal weten te beletten.

Een naturalistische enscenering lijkt uit den boze bij deze opera. Dat kan tot niet anders dan potsierlijke resultaten leiden, vooral in de eerste twee bedrijven, die in alle opzichten uitgesproken kortademig zijn. Catalani maakt hier een boel kouwe drukte. De muziek gaat alp op, alp af, fonkelt en spettert kwistig, er wordt veel aangekaart, maar weinig afgemaakt, en de personages krijgen daardoor weinig diepgang. Henry Lewis en het Radio Symfonie Orkest sprongen slordig om met de details, maar het spektakelwerk kwam strak en fel tot zijn recht.

Des te verrassender, na al dat geholderdebolder, zijn de uitgekiende dramatische spanningsbogen van het derde en vierde bedrijf, war muzikale ontwikkelingen en dramatische confrontaties voor het eerst genoeg ruimte krijgen. In die tweede helft wordt het echt opera, dan ga je onherroepelijk voor de bijl en begrijp je ten langen leste waarom de KRO en de Nederlandse Opera voor La Wally gevallen zijn.


© Frits van der Waa 2006